Supply chain financing has become an important financial management tool for companies seeking to improve working capital, strengthen supplier relationships and optimise cash flow. As businesses operate across multiple countries and face increasing pressure to manage liquidity, banks and financial institutions offer financing solutions that allow suppliers to receive payment earlier while buyers maintain or extend their payment terms. However, these arrangements can also create accounting and financial reporting challenges, particularly when determining who bears credit risk and whether transactions should be classified as trade receivables, trade payables or borrowings.
Supply Chain Financing (SCF) refers to a broad range of financing arrangements designed to improve cash flow between buyers and suppliers. One common arrangement is Reverse Factoring, also known as Supplier Finance or Payables Finance, where a buyer collaborates with a bank to provide early payment options to its suppliers. Unlike traditional factoring, which is typically initiated by the supplier, reverse factoring is usually arranged by the buyer and often relies on the buyer's creditworthiness to determine financing terms.
Consider a manufacturing company purchasing raw materials worth US$100,000 from a supplier, with payment due in 90 days. Under normal credit terms, the supplier must wait until the due date to receive payment. However, through a supply chain financing programme, the bank may pay the supplier US$98,000 after ten days, retaining US$2,000 as a financing discount. On the original maturity date, the buyer pays US$100,000 to the bank. The supplier receives cash earlier, the buyer retains its payment terms, and the bank earns financing income. The actual cost and allocation of fees depend on the agreement between the parties.
A critical concept within financing arrangements is the distinction between Recourse Financing and Non-Recourse Financing. Under recourse financing, the supplier generally remains exposed to the customer's credit default risk. If the bank advances funds against receivables and the customer subsequently fails to pay, the bank may require the supplier to repay the outstanding amount according to the contractual terms. Therefore, although the supplier receives cash earlier, it may not have transferred substantially all the financial risks associated with the receivable.
Under non-recourse financing, the bank generally assumes the customer's credit default risk. For example, if the supplier receives US$98,000 against a US$100,000 invoice and the customer later becomes insolvent, the bank normally bears the covered credit loss rather than requiring repayment from the supplier. However, non-recourse does not necessarily eliminate every obligation of the supplier. The financing agreement may still allow the bank to claim compensation for fraud, invalid invoices, contractual breaches or disputes concerning the underlying goods and services. Consequently, the actual allocation of risks must be evaluated from the contractual terms rather than relying solely on the description of the arrangement.
It is also important to distinguish the supplier's obligations from the buyer's obligations. A reverse factoring arrangement may be non-recourse to the supplier while the buyer remains fully obligated to pay the bank. Therefore, the term non-recourse should not be interpreted as meaning that the buyer can avoid repayment. It ordinarily describes which party bears specified risks associated with the financing.
From an accounting perspective, the key issue is whether receivables have genuinely been transferred or merely pledged as security for borrowing. Under IFRS 9, a supplier transferring trade receivables must assess whether the contractual rights to cash flows have been transferred and whether substantially all risks and rewards of ownership have been transferred or retained. If substantially all risks and rewards are transferred and the other applicable derecognition requirements are satisfied, the supplier generally derecognises the receivable. If substantially all risks and rewards are retained, the receivable generally remains recognised and the financing proceeds are accounted for as a financial liability.
For example, assume a supplier transfers a US$100,000 receivable to a bank and receives US$98,000. If the arrangement qualifies for derecognition under IFRS 9, the supplier may recognise cash of US$98,000, derecognise the US$100,000 receivable and recognise the US$2,000 difference in profit or loss, subject to the applicable accounting requirements. Conversely, if the supplier retains substantially all risks and rewards, the US$100,000 receivable remains on the balance sheet while the financing received is generally recognised as a borrowing or other financial liability. The associated financing cost is recognised according to the contractual terms and applicable effective interest requirements.
However, the accounting conclusion is not determined solely by whether the contract is labelled recourse or non-recourse. IFRS 9 requires consideration of the actual transfer of contractual rights, the risks and rewards retained and, where relevant, control over the financial asset. Consequently, a non-recourse arrangement does not automatically qualify for derecognition, just as the existence of limited recourse does not necessarily prevent derecognition in every circumstance.
For buyers, reverse factoring raises a separate accounting question: should the liability remain a trade payable or be presented as a borrowing? In its December 2020 agenda decision on supply chain financing arrangements, the IFRS Interpretations Committee explained that entities must assess the nature and function of liabilities arising from these arrangements. If a liability continues to represent amounts owed for goods or services as part of the company's normal operating cycle, presentation within trade and other payables may be appropriate. However, where the original obligation has been extinguished and replaced by a new financing liability, or the nature and terms of the liability differ significantly from ordinary trade payables, presentation as borrowings or separately within financial liabilities may be necessary.
This distinction can significantly affect the interpretation of financial statements. If a company extends payment terms from 60 to 150 days through a financing programme, reported trade payables and working capital may improve even though the company's dependence on bank financing has increased. Analysts and auditors should therefore examine whether the arrangement represents ordinary supplier credit or financing that has the economic characteristics of debt.
Cash flow classification is equally important. Under IAS 7, payments related to ordinary trade payables generally form part of operating activities, while repayments of borrowings are generally classified as financing activities. Therefore, the classification of liabilities under a supply chain financing arrangement can affect operating cash flow and financing cash flow. When the bank pays the supplier directly and the buyer does not receive or pay cash at that time, the buyer should not automatically record artificial cash inflows and outflows; the non-cash financing transaction must instead be considered under the applicable disclosure requirements.
To improve financial reporting transparency, the International Accounting Standards Board issued amendments to IAS 7 and IFRS 7 in May 2023, effective internationally for annual periods beginning on or after 1 January 2024. The amendments require additional disclosures about supplier finance arrangements, including their terms and conditions, carrying amounts of related liabilities, amounts for which suppliers have already received payment from finance providers, payment due-date ranges and changes in liability balances. These disclosures help investors evaluate the effects of such arrangements on liquidity, financial obligations and cash flows.
For CFOs and FP&A teams, supply chain financing can improve the cash conversion cycle and reduce working capital requirements, but the benefits must be evaluated alongside financing costs, supplier dependency, credit concentration and potential liquidity risks. If a bank unexpectedly terminates a financing programme, suppliers may demand shorter payment terms while existing obligations continue to mature. A company that has become heavily dependent on extended payment terms may therefore experience a sudden deterioration in liquidity even though its reported profitability remains unchanged.
For auditors, the principal responsibilities include understanding the underlying contracts, identifying the parties responsible for repayment, evaluating recourse provisions, determining whether receivables or payables should be derecognised, assessing the classification of financial liabilities and verifying the completeness of related disclosures. Particular attention should be given to arrangements that materially increase payment terms, involve significant bank concentration or have the potential to change reported operating cash flow and debt-related financial ratios.
Conclusion
Supply chain financing is an effective working capital management tool that allows suppliers to obtain cash earlier while buyers manage their payment obligations. Recourse financing generally leaves the supplier exposed to customer default risk, whereas non-recourse financing generally transfers the covered credit risk to the financing provider. However, the actual allocation of risk depends on the contractual agreement.
The central accounting lesson is that the legal description of a financing arrangement does not determine its financial reporting treatment. Under IFRS 9, IAS 7 and IFRS 7, companies must evaluate the economic substance of the transaction, the transfer of risks and rewards, the nature of financial liabilities and the related cash flow and disclosure requirements. Supply chain financing may improve liquidity, but it should never obscure the company's true financing obligations or financial risks.
การจัดหาเงินทุนในห่วงโซ่อุปทาน หรือ Supply Chain Financing เป็นเครื่องมือทางการเงินที่ได้รับความสนใจจากบริษัทที่ต้องการบริหารเงินทุนหมุนเวียน เพิ่มสภาพคล่อง และรักษาความสัมพันธ์กับคู่ค้า โดยเฉพาะกิจการที่มีการซื้อวัตถุดิบหรือสินค้าจากผู้จำหน่ายจำนวนมาก การจัดหาเงินทุนลักษณะนี้ช่วยให้ผู้ขายได้รับชำระเงินเร็วขึ้น ขณะที่ผู้ซื้อยังสามารถรักษาหรือขยายระยะเวลาชำระหนี้ได้ อย่างไรก็ตาม ธุรกรรมดังกล่าวมีประเด็นทางบัญชีที่สำคัญ โดยเฉพาะการพิจารณาว่าใครเป็นผู้รับความเสี่ยงจากการผิดนัดชำระหนี้ และรายการดังกล่าวควรแสดงเป็นลูกหนี้การค้า เจ้าหนี้การค้า หรือเงินกู้ยืมในงบการเงิน
Supply Chain Financing หมายถึงรูปแบบการจัดหาเงินทุนที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของกระแสเงินสดระหว่างผู้ซื้อ ผู้ขาย และสถาบันการเงิน รูปแบบหนึ่งที่ใช้กันอย่างแพร่หลายคือ Reverse Factoring หรือการจัดหาเงินทุนให้ผู้ขายผ่านโครงการที่ผู้ซื้อจัดขึ้น โดยผู้ซื้อทำข้อตกลงกับธนาคารเพื่อเปิดโอกาสให้ผู้ขายนำใบแจ้งหนี้ที่ได้รับการยืนยันแล้วมาใช้รับเงินก่อนวันครบกำหนด แตกต่างจากการขายลูกหนี้การค้าทั่วไป ซึ่งมักเป็นโครงการที่ผู้ขายติดต่อสถาบันการเงินเพื่อขอรับเงินล่วงหน้าด้วยตนเอง
ตัวอย่างเช่น บริษัทผู้ผลิตสินค้าแห่งหนึ่งซื้อวัตถุดิบจากผู้ขายเป็นจำนวน 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยมีเงื่อนไขชำระเงินภายใน 90 วัน ตามปกติผู้ขายต้องรอรับเงินจนครบกำหนด แต่หากเข้าร่วมโครงการจัดหาเงินทุนในห่วงโซ่อุปทาน ธนาคารอาจจ่ายเงินให้ผู้ขายจำนวน 98,000 ดอลลาร์สหรัฐในวันที่ 10 หลังจากหักส่วนลดหรือค่าบริการทางการเงิน 2,000 ดอลลาร์สหรัฐ จากนั้นเมื่อครบกำหนด 90 วัน ผู้ซื้อจึงชำระเงิน 100,000 ดอลลาร์สหรัฐให้ธนาคาร ส่งผลให้ผู้ขายได้รับเงินเร็วขึ้น ผู้ซื้อยังคงมีระยะเวลาชำระหนี้ตามข้อตกลง และธนาคารได้รับผลตอบแทนจากการจัดหาเงินทุน โดยอัตราค่าบริการและผู้รับภาระต้นทุนจริงขึ้นอยู่กับสัญญาของแต่ละโครงการ
ประเด็นสำคัญของธุรกรรมลักษณะนี้คือความแตกต่างระหว่าง Recourse Financing และ Non-Recourse Financing โดย Recourse Financing หมายถึงการจัดหาเงินทุนที่ผู้ขายยังคงมีภาระรับผิดตามสัญญาหากลูกค้าไม่ชำระหนี้ เช่น หากผู้ขายได้รับเงินล่วงหน้าจากธนาคารแล้ว แต่ต่อมาผู้ซื้อประสบปัญหาทางการเงินและไม่สามารถชำระหนี้ได้ ธนาคารอาจมีสิทธิเรียกเงินคืนจากผู้ขายตามเงื่อนไขที่ตกลงกัน ดังนั้น แม้ผู้ขายจะได้รับเงินเร็วขึ้น แต่ยังคงมีความเสี่ยงจากการผิดนัดชำระหนี้ของลูกค้า
ในทางตรงกันข้าม Non-Recourse Financing เป็นการจัดหาเงินทุนที่ธนาคารหรือผู้ให้เงินทุนรับความเสี่ยงจากการผิดนัดชำระหนี้ของผู้ซื้อในส่วนที่สัญญากำหนดให้รับผิดชอบ ตัวอย่างเช่น หากผู้ขายได้รับเงิน 98,000 ดอลลาร์สหรัฐจากธนาคาร และต่อมาผู้ซื้อล้มละลายจนไม่สามารถชำระหนี้ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐได้ โดยทั่วไปธนาคารจะเป็นผู้รับผลขาดทุนจากความเสี่ยงด้านเครดิตที่ครอบคลุมตามสัญญา อย่างไรก็ตาม การไม่มีสิทธิไล่เบี้ยจากผู้ขายไม่ได้หมายความว่าผู้ขายจะไม่มีความรับผิดทุกกรณี เพราะธนาคารอาจยังมีสิทธิเรียกร้องหากพบการทุจริต ใบแจ้งหนี้ไม่ถูกต้อง การส่งมอบสินค้ามีข้อพิพาท หรือผู้ขายไม่ปฏิบัติตามคำรับรองที่กำหนดไว้ในสัญญา
ข้อควรระวังอีกประการหนึ่งคือการจัดหาเงินทุนแบบไม่มีสิทธิไล่เบี้ยจากผู้ขาย ไม่ได้หมายความว่าผู้ซื้อไม่มีหน้าที่ชำระเงินให้ธนาคาร เพราะผู้ซื้อยังคงต้องชำระหนี้ตามข้อตกลงกับผู้ให้เงินทุน ดังนั้น การพิจารณาว่าธุรกรรมเป็นแบบมีหรือไม่มีสิทธิไล่เบี้ย ต้องระบุให้ชัดเจนว่าพิจารณาจากความรับผิดของบุคคลใด และความเสี่ยงประเภทใดที่ถูกโอนไปยังธนาคาร
ในด้านการบัญชี ประเด็นสำคัญคือการพิจารณาว่าการโอนลูกหนี้การค้าเป็นการโอนสิทธิและความเสี่ยงอย่างแท้จริง หรือเป็นเพียงการนำลูกหนี้มาใช้เป็นหลักประกันเงินกู้ ตามมาตรฐานการรายงานทางการเงิน IFRS 9 บริษัทผู้ขายต้องประเมินว่ามีการโอนสิทธิตามสัญญาในการรับกระแสเงินสด และมีการโอนความเสี่ยงและผลตอบแทนจากลูกหนี้การค้าไปยังผู้รับโอนอย่างมีนัยสำคัญหรือไม่ หากโอนความเสี่ยงและผลตอบแทนเกือบทั้งหมด และเข้าเงื่อนไขการตัดรายการ บริษัทสามารถตัดลูกหนี้การค้าออกจากงบฐานะการเงินได้ แต่หากยังคงรับความเสี่ยงและผลตอบแทนเกือบทั้งหมดไว้ ลูกหนี้การค้าต้องยังคงแสดงอยู่ในงบการเงิน และเงินที่ได้รับจากธนาคารโดยทั่วไปต้องบันทึกเป็นหนี้สินทางการเงิน
ตัวอย่างเช่น บริษัทมีลูกหนี้การค้า 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ และได้รับเงินจากธนาคาร 98,000 ดอลลาร์สหรัฐ หากการโอนลูกหนี้เข้าเงื่อนไขการตัดรายการตาม IFRS 9 บริษัทอาจบันทึกเงินสด 98,000 ดอลลาร์สหรัฐ ตัดลูกหนี้การค้า 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ และรับรู้ส่วนต่าง 2,000 ดอลลาร์สหรัฐในกำไรหรือขาดทุนตามข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง แต่หากการจัดหาเงินทุนมีเงื่อนไขที่ทำให้บริษัทยังคงรับความเสี่ยงและผลตอบแทนเกือบทั้งหมด ลูกหนี้การค้า 100,000 ดอลลาร์สหรัฐต้องยังคงอยู่ในงบฐานะการเงิน ขณะที่เงินที่ได้รับต้องบันทึกเป็นหนี้สินทางการเงิน และรับรู้ต้นทุนทางการเงินตามเงื่อนไขของสัญญา
อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถสรุปได้ว่าธุรกรรมที่ระบุว่า Non-Recourse จะต้องตัดลูกหนี้ออกจากบัญชีได้ทุกกรณี หรือธุรกรรมแบบ Recourse จะต้องบันทึกเป็นเงินกู้ยืมเสมอไป เพราะ IFRS 9 กำหนดให้พิจารณาสิทธิตามสัญญา การโอนความเสี่ยงและผลตอบแทน รวมถึงการควบคุมสินทรัพย์ในกรณีที่เกี่ยวข้อง ผู้สอบบัญชีจึงต้องพิจารณาเนื้อหาทางเศรษฐกิจและเงื่อนไขของสัญญาอย่างรอบคอบ ไม่ใช่อาศัยเพียงชื่อผลิตภัณฑ์ทางการเงินที่ธนาคารกำหนด
สำหรับบริษัทผู้ซื้อ ประเด็นทางบัญชีที่สำคัญคือหนี้สินภายใต้ Reverse Factoring ควรแสดงเป็นเจ้าหนี้การค้าหรือเงินกู้ยืม โดยคณะกรรมการตีความมาตรฐานการรายงานทางการเงินระหว่างประเทศได้ให้ข้อสรุปเกี่ยวกับการจัดหาเงินทุนประเภทนี้เมื่อเดือนธันวาคม 2563 ว่าบริษัทต้องพิจารณาลักษณะและหน้าที่ของหนี้สิน หากหนี้สินยังคงเกี่ยวข้องกับการซื้อสินค้าหรือบริการและเป็นส่วนหนึ่งของเงินทุนหมุนเวียนในวงจรการดำเนินงานตามปกติ การแสดงเป็นเจ้าหนี้การค้าอาจเหมาะสม แต่หากภาระหนี้เดิมสิ้นสุดลงและเกิดหนี้สินทางการเงินใหม่กับธนาคาร หรือเงื่อนไขมีลักษณะแตกต่างจากเจ้าหนี้การค้าตามปกติอย่างมีนัยสำคัญ ก็อาจต้องแสดงเป็นเงินกู้ยืมหรือแยกแสดงหนี้สินดังกล่าวต่างหาก
ตัวอย่างเช่น หากบริษัทสามารถขยายระยะเวลาชำระหนี้จาก 60 วันเป็น 150 วันผ่านโครงการจัดหาเงินทุนกับธนาคาร อาจทำให้จำนวนวันชำระเจ้าหนี้การค้าเพิ่มขึ้นและช่วยรักษาเงินสดไว้ในกิจการได้นานขึ้น อย่างไรก็ตาม หากภาระหนี้ดังกล่าวมีลักษณะเป็นการกู้ยืมมากกว่าการซื้อสินค้าโดยมีเครดิตตามปกติ ผู้บริหารและผู้สอบบัญชีต้องพิจารณาว่าควรจัดประเภทหนี้สินอย่างไร เพราะการแสดงหนี้สินทางการเงินเป็นเจ้าหนี้การค้าโดยไม่เหมาะสมอาจทำให้ผู้ใช้งบการเงินประเมินระดับหนี้สินและความเสี่ยงด้านสภาพคล่องต่ำกว่าความเป็นจริง
การจัดประเภทหนี้สินยังอาจส่งผลต่องบกระแสเงินสดด้วย โดยตามมาตรฐาน IAS 7 การชำระเจ้าหนี้การค้าที่เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมดำเนินงานตามปกติโดยทั่วไปจะแสดงเป็นกระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน ขณะที่การชำระคืนเงินกู้ยืมโดยทั่วไปจะแสดงเป็นกระแสเงินสดจากกิจกรรมจัดหาเงิน ดังนั้น ผู้สอบบัญชีต้องพิจารณาว่าการชำระเงินภายใต้โครงการมีลักษณะทางเศรษฐกิจอย่างไร และต้องระมัดระวังไม่บันทึกกระแสเงินสดรับและจ่ายที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริงกับบริษัทผู้ซื้อในกรณีที่ธนาคารชำระเงินให้ผู้ขายโดยตรง
เพื่อเพิ่มความโปร่งใสในการรายงานทางการเงิน คณะกรรมการมาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศได้ออกข้อกำหนดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการจัดหาเงินทุนให้ผู้ขายในเดือนพฤษภาคม 2566 โดยปรับปรุง IAS 7 และ IFRS 7 และมีผลในระดับมาตรฐานสากลสำหรับรอบบัญชีที่เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2567 เป็นต้นไป ข้อกำหนดดังกล่าวให้บริษัทเปิดเผยข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับเงื่อนไขการจัดหาเงินทุน ยอดหนี้สินที่เกี่ยวข้อง จำนวนหนี้สินที่ผู้ให้เงินทุนได้ชำระให้ผู้ขายแล้ว ช่วงวันครบกำหนดชำระหนี้ และการเปลี่ยนแปลงของยอดหนี้สิน เพื่อให้ผู้ใช้งบการเงินสามารถประเมินผลกระทบต่อภาระหนี้สิน กระแสเงินสด และความเสี่ยงด้านสภาพคล่องได้อย่างเหมาะสม
สำหรับ CFO และฝ่ายวางแผนการเงิน การจัดหาเงินทุนในห่วงโซ่อุปทานอาจเป็นเครื่องมือที่ช่วยลดความต้องการเงินทุนหมุนเวียนและปรับปรุงวงจรเงินสดของบริษัท แต่ต้องพิจารณาต้นทุนทางการเงิน ความเสี่ยงจากการพึ่งพาสถาบันการเงิน และผลกระทบหากธนาคารยุติโครงการด้วย เพราะหากผู้ขายเคยได้รับเงินเร็วผ่านธนาคารและบริษัทผู้ซื้อได้รับระยะเวลาชำระหนี้ที่ยาวขึ้น การยกเลิกโครงการอาจทำให้ผู้ขายเรียกร้องให้บริษัทกลับไปชำระเงินเร็วขึ้น ส่งผลให้บริษัทต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ผลกำไรจากการดำเนินงานอาจไม่ได้เปลี่ยนแปลงก็ตาม
สำหรับผู้สอบบัญชี ประเด็นที่ต้องให้ความสำคัญคือการตรวจสอบสัญญาเพื่อระบุสิทธิและหน้าที่ของแต่ละฝ่าย การพิจารณาว่าใครเป็นผู้รับความเสี่ยงจากการผิดนัดชำระหนี้ การประเมินว่าควรตัดลูกหนี้หรือเจ้าหนี้ออกจากบัญชีหรือไม่ รวมถึงการตรวจสอบความเหมาะสมของการจัดประเภทหนี้สินและการแสดงรายการในงบกระแสเงินสด นอกจากนี้ ควรประเมินความครบถ้วนของข้อมูลเปิดเผยเกี่ยวกับโครงการจัดหาเงินทุน โดยเฉพาะกรณีที่บริษัทมีหนี้สินผ่านธนาคารจำนวนมาก หรือใช้โครงการดังกล่าวเพื่อขยายระยะเวลาชำระหนี้อย่างมีนัยสำคัญ
บทสรุป
Supply Chain Financing เป็นเครื่องมือบริหารเงินทุนหมุนเวียนที่ช่วยให้ผู้ขายได้รับเงินเร็วขึ้นและผู้ซื้อสามารถบริหารระยะเวลาชำระหนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดย Recourse Financing หมายถึงการจัดหาเงินทุนที่ผู้ขายยังคงมีความเสี่ยงจากการผิดนัดชำระหนี้ของลูกค้าตามเงื่อนไขสัญญา ส่วน Non-Recourse Financing โดยทั่วไปเป็นการโอนความเสี่ยงด้านเครดิตที่ครอบคลุมให้ธนาคารหรือผู้ให้เงินทุนรับผิดชอบ อย่างไรก็ตาม การแบ่งความรับผิดชอบที่แท้จริงต้องพิจารณาจากข้อตกลงของแต่ละธุรกรรม
บทเรียนสำคัญที่สุดคือ การจัดประเภทและบันทึกบัญชีธุรกรรมทางการเงินไม่ควรพิจารณาจากชื่อ Recourse หรือ Non-Recourse เพียงอย่างเดียว แต่ต้องประเมินเนื้อหาทางเศรษฐกิจ การโอนความเสี่ยงและผลตอบแทน และลักษณะของหนี้สินตาม IFRS 9, IAS 7 และ IFRS 7 เพราะแม้การจัดหาเงินทุนในห่วงโซ่อุปทานจะช่วยเพิ่มสภาพคล่องให้กิจการได้ แต่ต้องไม่ทำให้ภาระหนี้สินและความเสี่ยงทางการเงินที่แท้จริงถูกบดบังจากผู้ใช้งบการเงิน
