Severance pay is not always fully taxable and is not always fully exempt. The tax treatment depends on the nature of the payment, the reason for termination, the amount paid, and whether the payment qualifies for exemption under Thai tax law.
For statutory severance pay received by an employee from an employer due to termination under the Labour Protection Act, Thai tax law provides a personal income tax exemption. The current exemption applies only to the portion not exceeding the employee’s wages or salary for the last 400 days of employment, and in any case not exceeding Baht 600,000. This rule applies to assessable income received from 1 January 2023 onward. The exemption does not cover severance received because of retirement or the end of a fixed-term employment contract.
If the statutory severance pay exceeds the exempt amount, the excess is taxable. For example, if an employee receives statutory severance pay of Baht 900,000 and the last 400 days’ wages are at least Baht 600,000, the exempt portion is Baht 600,000 and the remaining Baht 300,000 is taxable employment income. However, if the last 400 days’ wages are lower than Baht 600,000, the exemption is limited to that lower amount.
The taxable excess may be calculated in two possible ways. The first method is to include the taxable portion together with other employment income in the personal income tax return for that year. This is the normal method and may apply where the employee does not meet the conditions for separate tax calculation.
The second method is separate tax calculation under Section 48(5), which may be available for certain one-time payments made by an employer because of leaving employment. In general, this method is available where the employee has worked for the employer for at least five years and chooses not to combine that one-time payment with other income. The Revenue Department’s guidance states that the taxpayer may calculate tax separately for qualifying payments made once because of leaving employment, subject to the prescribed conditions.
Under the separate calculation method, the taxable amount is not simply taxed on the full excess amount. The general calculation allows a deduction of Baht 7,000 multiplied by the number of years of service, and then a further deduction of 50% of the remaining amount before applying the personal income tax rates. The Revenue Department’s guidance explains this calculation method for payments made once because of leaving employment.
Other termination-related payments should be reviewed separately. Payment in lieu of advance notice, unused annual leave, bonus, special compensation, voluntary resignation payment, or ex-gratia payment may not qualify for the statutory severance exemption. These payments may be taxable as employment income, although some may still qualify for separate tax calculation if they are one-time payments made because of leaving employment and the relevant conditions are met.
From the employer’s side, the company should separate each component clearly, calculate the exempt and taxable portions, withhold tax only on the taxable portion, issue a withholding tax certificate, and keep proper supporting documents. The termination letter, employment contract, payroll records, years of service, calculation of statutory severance, calculation of the exempt portion, tax calculation, and payment evidence should be retained.
In summary, statutory severance pay may be tax-exempt, but only up to the last 400 days’ wages or salary and not exceeding Baht 600,000. The excess amount is taxable. If the employee has worked for at least five years and the payment qualifies as a one-time payment because of leaving employment, the taxable excess may be eligible for separate tax calculation under Section 48(5), which can reduce the tax burden compared with including the full amount with regular salary income.
ค่าชดเชยเลิกจ้างไม่ได้หมายความว่า “เสียภาษีทั้งหมด” และก็ไม่ได้หมายความว่า “ยกเว้นภาษีทั้งหมด” เสมอไป ต้องพิจารณาว่าเงินที่ได้รับเป็นเงินประเภทใด ได้รับเพราะเหตุใด จำนวนเท่าไร และเข้าเงื่อนไขยกเว้นภาษีตามกฎหมายหรือไม่
สำหรับค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานที่ลูกจ้างได้รับจากนายจ้างเพราะถูกเลิกจ้าง กฎหมายภาษีให้ยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาเฉพาะส่วนที่ไม่เกินค่าจ้างหรือเงินเดือนของการทำงาน 400 วันสุดท้าย และต้องไม่เกิน 600,000 บาท โดยหลักเกณฑ์นี้ใช้กับเงินได้ที่ได้รับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2566 เป็นต้นไป ทั้งนี้ การยกเว้นดังกล่าวไม่รวมถึงค่าชดเชยที่ได้รับเพราะเหตุเกษียณอายุหรือสิ้นสุดสัญญาจ้าง
หากค่าชดเชยตามกฎหมายมีจำนวนเกินส่วนที่ได้รับยกเว้น ส่วนที่เกินต้องนำมาคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ตัวอย่างเช่น ลูกจ้างได้รับค่าชดเชยตามกฎหมาย 900,000 บาท และค่าจ้าง 400 วันสุดท้ายไม่น้อยกว่า 600,000 บาท ส่วนที่ได้รับยกเว้นคือ 600,000 บาท และส่วนเกิน 300,000 บาทต้องนำไปคำนวณภาษี แต่หากค่าจ้าง 400 วันสุดท้ายต่ำกว่า 600,000 บาท สิทธิยกเว้นจะจำกัดอยู่ที่จำนวนค่าจ้าง 400 วันสุดท้ายนั้น ไม่ใช่ 600,000 บาทเต็มจำนวน
ส่วนที่เกินจากวงเงินยกเว้นสามารถคำนวณภาษีได้ 2 แนวทาง แนวทางแรกคือนำไปรวมกับเงินเดือน โบนัส และเงินได้จากการจ้างแรงงานอื่นในปีภาษีนั้น แล้วคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาตามปกติ วิธีนี้เป็นวิธีทั่วไป โดยเฉพาะกรณีที่ลูกจ้างไม่เข้าเงื่อนไขการคำนวณแยก
แนวทางที่สองคือการเลือกคำนวณภาษีแยกตามมาตรา 48(5) สำหรับเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน โดยทั่วไปใช้ได้ในกรณีลูกจ้างทำงานกับนายจ้างรายนั้นมาไม่น้อยกว่า 5 ปี และเลือกไม่นำเงินก้อนดังกล่าวไปรวมคำนวณกับเงินได้อื่น ทั้งนี้ต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขของกรมสรรพากร
หากเลือกคำนวณแยกตามมาตรา 48(5) ส่วนที่ต้องเสียภาษีไม่ได้ถูกนำไปเสียภาษีเต็มจำนวนทันที โดยหลักการคำนวณคือ นำเงินได้ที่เข้าเงื่อนไขมาหักค่าใช้จ่ายส่วนแรก 7,000 บาทคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงาน จากนั้นยอดที่เหลือให้หักค่าใช้จ่ายได้อีก 50% แล้วจึงนำเงินได้สุทธิที่เหลือไปคำนวณภาษีตามอัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรมสรรพากรอธิบายแนวทางนี้ไว้สำหรับเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน
เงินอื่นที่ได้รับตอนออกจากงานควรแยกพิจารณาเป็นรายประเภท เช่น สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าพักร้อนค้างจ่าย โบนัส เงินช่วยเหลือพิเศษ เงินตามโครงการสมัครใจลาออก หรือเงินพิเศษอื่น ๆ เพราะเงินเหล่านี้อาจไม่ได้รับยกเว้นแบบค่าชดเชยตามกฎหมาย แต่บางรายการอาจเข้าเงื่อนไขการคำนวณแยกได้ หากเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานและเข้าเงื่อนไขที่กำหนด
ในฝั่งนายจ้าง บริษัทควรแยกรายการเงินที่จ่ายให้ชัดเจนว่าเป็นค่าชดเชยตามกฎหมาย ส่วนที่ได้รับยกเว้น ส่วนที่ต้องเสียภาษี สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าพักร้อน โบนัส หรือเงินช่วยเหลือพิเศษ บริษัทควรคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่ายเฉพาะส่วนที่ต้องเสียภาษี ออกหนังสือรับรองภาษีหัก ณ ที่จ่าย และเก็บเอกสารประกอบ เช่น หนังสือเลิกจ้าง สัญญาจ้าง ประวัติเงินเดือน อายุงาน การคำนวณค่าชดเชย การคำนวณส่วนที่ได้รับยกเว้นและส่วนที่ต้องเสียภาษี และหลักฐานการจ่ายเงิน
โดยสรุป ค่าชดเชยเลิกจ้างตามกฎหมายอาจได้รับยกเว้นภาษี แต่ยกเว้นเฉพาะส่วนที่ไม่เกินค่าจ้างหรือเงินเดือน 400 วันสุดท้าย และไม่เกิน 600,000 บาท ส่วนที่เกินต้องนำไปคำนวณภาษี หากลูกจ้างทำงานมาไม่น้อยกว่า 5 ปีและเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน อาจเลือกคำนวณภาษีแยกตามมาตรา 48(5) ได้ ซึ่งมักช่วยลดภาระภาษีเมื่อเทียบกับการนำเงินก้อนทั้งหมดไปรวมกับเงินเดือนปกติ
