Interest income from lending may be subject to Specific Business Tax in Thailand. The key issue is whether the lending activity is considered a business similar to commercial banking. It is a common misunderstanding that only banks or financial institutions are subject to Specific Business Tax. In fact, the Revenue Code includes “business similar to commercial banking,” such as lending money, guarantee, foreign exchange, issuing or trading bills, or money remittance, within the scope of Specific Business Tax.
Therefore, if a company regularly lends money and receives interest, the interest income may be subject to Specific Business Tax. The general Specific Business Tax rate is 3% of gross receipts, plus local tax of 10% of the Specific Business Tax, making the effective rate 3.3%. The Revenue Code provides the 3% rate for most Specific Business Tax bases, and Revenue Department guidance commonly refers to the 3.3% rate including local tax.
Even if the lending is not done as a regular business, tax risk may still exist. In one Revenue Department ruling, interest and loan arrangement fees from lending were treated as receipts subject to Specific Business Tax at 3.3% under the category of business similar to commercial banking. However, because the lending was not carried on as a regular business but only on a temporary basis, the taxpayer was not required to register for Specific Business Tax.
There are important exemptions. Interest from loans between companies in the same group may be excluded from Specific Business Tax receipts if the group relationship meets the required conditions. The Revenue Department’s order states that loans between companies in the same group are not required to include the interest in receipts for Specific Business Tax purposes. The same order defines same-group companies by reference to at least 25% shareholding with voting rights for at least six months before the lending date.
Royal Decree No. 571 also provides an exemption for certain interest received by companies or juristic partnerships from business similar to commercial banking, including loans between same-group companies, normal interest from deposits or bills issued by financial institutions, and interest from employee welfare loans under the relevant conditions.
For individuals, the same principle may apply if the individual lends money as an occupation to earn interest. A Revenue Department ruling states that if an individual lends money as a business to earn interest, the activity is considered business similar to commercial banking and is subject to Specific Business Tax under Section 91/2(5).
From an accounting and tax compliance perspective, companies should separate loan principal, accrued interest, interest received, withholding tax, and Specific Business Tax calculation. A loan agreement, interest calculation schedule, payment evidence, withholding tax certificate, board approval, and analysis of whether the transaction is exempt from Specific Business Tax should be kept.
In summary, interest income from lending may be subject to Specific Business Tax if the lending is considered business similar to commercial banking. The general tax burden is 3.3% of gross interest receipts including local tax. However, loans between qualifying same-group companies, normal bank deposits, and employee welfare loans may be exempt. Each lending transaction should be reviewed based on facts, frequency, relationship between parties, and supporting documents.
รายได้ดอกเบี้ยจากการให้กู้ยืม อาจต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ ในประเทศไทย ประเด็นสำคัญคือการให้กู้ยืมนั้นเข้าลักษณะเป็น “การประกอบกิจการโดยปกติเยี่ยงธนาคารพาณิชย์” หรือไม่ หลายคนเข้าใจว่าภาษีธุรกิจเฉพาะใช้กับธนาคารหรือสถาบันการเงินเท่านั้น แต่ประมวลรัษฎากรกำหนดให้การประกอบกิจการโดยปกติเยี่ยงธนาคารพาณิชย์ เช่น การให้กู้ยืมเงิน ค้ำประกัน แลกเปลี่ยนเงินตรา ออก ซื้อ หรือขายตั๋วเงิน หรือรับส่งเงินไปต่างประเทศ อยู่ในบังคับภาษีธุรกิจเฉพาะด้วย
ดังนั้น หากบริษัทมีการให้กู้ยืมเงินและได้รับดอกเบี้ย โดยมีลักษณะเป็นการให้กู้ยืมในเชิงธุรกิจ รายได้ดอกเบี้ยนั้นอาจต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ โดยทั่วไปอัตราภาษีธุรกิจเฉพาะคือ 3% ของรายรับ และมีภาษีท้องถิ่นอีก 10% ของภาษีธุรกิจเฉพาะ ทำให้อัตรารวมเป็น 3.3% ของรายรับดอกเบี้ยก่อนหักรายจ่าย กฎหมายกำหนดอัตรา 3% สำหรับฐานภาษีธุรกิจเฉพาะส่วนใหญ่ และแนวทางของกรมสรรพากรมักอธิบายอัตรารวมภาษีท้องถิ่นเป็น 3.3%
แม้การให้กู้จะไม่ได้ทำเป็นปกติธุระ ก็ยังอาจมีความเสี่ยงด้านภาษีธุรกิจเฉพาะได้ ตัวอย่างข้อหารือกรมสรรพากรกรณีบริษัทให้กู้ยืมเงินและได้รับดอกเบี้ยรวมถึงค่าธรรมเนียมในการจัดหาเงินกู้ กรมสรรพากรวินิจฉัยว่าต้องนำรายรับดังกล่าวมาเสียภาษีธุรกิจเฉพาะในอัตรา 3.3% ในประเภทการประกอบกิจการเยี่ยงธนาคารพาณิชย์ แต่เนื่องจากเป็นการให้กู้เป็นครั้งคราว ไม่ได้ทำเป็นปกติธุระ จึงไม่ต้องจดทะเบียนภาษีธุรกิจเฉพาะ
อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นสำคัญบางกรณี เช่น การให้กู้ยืมเงินระหว่างบริษัทในเครือเดียวกัน คำสั่งกรมสรรพากรระบุว่ากรณีบริษัทในเครือเดียวกันให้กู้ยืมเงินกันเอง ไม่ว่าจะใช้เงินของตนเองหรือเงินที่กู้ยืมมา และไม่ว่าจะคิดดอกเบี้ยในอัตราใด ดอกเบี้ยที่เกิดขึ้นไม่ต้องนำมารวมคำนวณเป็นรายรับเพื่อเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ โดยคำว่า “บริษัทในเครือเดียวกัน” หมายถึงบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันโดยถือหุ้นหรือเป็นหุ้นส่วนไม่น้อยกว่า 25% ของหุ้นที่มีสิทธิออกเสียง เป็นเวลาไม่น้อยกว่า 6 เดือนก่อนวันที่มีการกู้ยืม
พระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 571 ยังให้ยกเว้นภาษีธุรกิจเฉพาะสำหรับดอกเบี้ยบางกรณี เช่น ดอกเบี้ยจากการให้กู้ยืมระหว่างบริษัทในเครือเดียวกัน ดอกเบี้ยปกติจากการฝากเงินหรือซื้อตั๋วเงินที่ออกโดยสถาบันการเงิน และดอกเบี้ยจากการให้พนักงานกู้ยืมเป็นสวัสดิการตามเงื่อนไขที่กำหนด
หากผู้ให้กู้เป็นบุคคลธรรมดา ก็ต้องพิจารณาลักษณะการให้กู้เช่นกัน กรมสรรพากรเคยวินิจฉัยว่า หากบุคคลธรรมดานำเงินของตนให้ผู้อื่นกู้ยืมโดยประกอบการเป็นอาชีพเพื่อให้ได้รับดอกเบี้ย การให้กู้ยืมนั้นเข้าลักษณะเป็นการประกอบกิจการโดยปกติเยี่ยงธนาคารพาณิชย์ และอยู่ในบังคับต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะตามมาตรา 91/2(5)
ในทางปฏิบัติ บริษัทควรแยกเอกสารให้ชัดเจน ได้แก่ สัญญากู้ยืมเงิน ตารางคำนวณดอกเบี้ย หลักฐานการรับชำระดอกเบี้ย หนังสือรับรองภาษีหัก ณ ที่จ่าย มติอนุมัติการให้กู้ หลักฐานความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทในเครือ และบทวิเคราะห์ว่ารายการดังกล่าวต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะหรือได้รับยกเว้น
โดยสรุป รายได้ดอกเบี้ยจากการให้กู้ยืมอาจต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ หากเข้าลักษณะการประกอบกิจการเยี่ยงธนาคารพาณิชย์ โดยภาระภาษีโดยทั่วไปคือ 3.3% ของรายรับดอกเบี้ยรวมภาษีท้องถิ่น แต่หากเป็นการให้กู้ยืมระหว่างบริษัทในเครือที่เข้าเงื่อนไข ดอกเบี้ยเงินฝากธนาคารปกติ หรือการให้พนักงานกู้ยืมเป็นสวัสดิการตามหลักเกณฑ์ อาจได้รับยกเว้นภาษีธุรกิจเฉพาะได้ จึงควรพิจารณาเป็นรายกรณีจากข้อเท็จจริง ความถี่ของการให้กู้ ความสัมพันธ์ของคู่สัญญา และเอกสารประกอบ
