Stablecoins should not automatically be classified as cash equivalents merely because they are designed to maintain a value equal or close to a fiat currency. Under IAS 7, cash equivalents are short-term, highly liquid investments that are readily convertible into known amounts of cash and subject to an insignificant risk of changes in value. They must also be held to meet short-term cash commitments rather than for investment, trading or other purposes. TAS 7 applies the same core principles to Thai financial statements.
The analysis should first distinguish cash from a cash equivalent. A stablecoin is generally not cash merely because it can be transferred or accepted by certain merchants. The IFRS Interpretations Committee previously concluded that cryptocurrencies within the specific scope of its 2019 agenda decision were not cash because they were not used as a medium of exchange and unit of account to the extent required to form the basis for measuring transactions in financial statements. However, that decision covered cryptoassets that were not issued by another party and did not create a contract with the holder. An issuer-backed stablecoin that gives the holder an enforceable redemption right may therefore require a different analysis.
A fiat-backed stablecoin may potentially have characteristics approaching a cash equivalent, but the threshold should be high. The holder should normally have a direct, legally enforceable and unconditional right to redeem the token with the issuer for a fixed amount of fiat currency on demand. The right should belong to the reporting entity itself, not merely to selected authorised dealers or institutional participants. The ability to sell a token on an exchange at the prevailing market price is weaker evidence because IAS 7 requires conversion into a known amount of cash, not simply the ability to sell at whatever price is available at the time.
Management should also assess whether the risk of changes in value is truly insignificant. The analysis should consider the composition and quality of the issuer’s reserves, whether reserves are segregated and protected from the issuer’s creditors, the issuer’s creditworthiness, redemption fees, market spreads, settlement delays and the stablecoin’s behaviour during periods of financial stress. A token that has experienced material de-pegging, relies on volatile crypto collateral or uses an algorithm rather than high-quality liquid reserves would generally have difficulty satisfying the insignificant-risk criterion.
The absence of a contractual maturity is another challenge. IAS 7 states that an investment normally qualifies as a cash equivalent only when it has a short maturity, such as three months or less from the acquisition date. A perpetual token with no maturity date should not be treated as a cash equivalent merely because management expects to sell it within three months. An on-demand contractual redemption right at a fixed amount may support the analysis, but management must explain how the arrangement meets the substance of the short-maturity requirement.
Purpose of holding is equally important. Stablecoins purchased to settle suppliers or transfer funds within the ordinary short-term treasury cycle may be more consistent with cash management. Tokens held to earn staking returns, participate in decentralised-finance arrangements, speculate on prices, provide collateral or preserve value over the longer term are held for investment or other purposes and would normally fail the purpose requirement even if they are highly liquid.
Different stablecoins can therefore produce different accounting conclusions. A token providing a contractual right to receive a fixed amount of cash from an identifiable issuer may be a financial asset within IAS 32 and IFRS 9. A token that creates no contractual right may fall within IAS 38, unless it is inventory under IAS 2 because it is held for sale in the ordinary course of business. Classification under IAS 7 as a cash equivalent is a separate presentation assessment and should be made only after the legal and accounting nature of the asset has been understood.
The current international debate also demonstrates that stablecoins cannot be treated as one homogeneous category. At a joint FASB–IASB education meeting in June 2026, material relating to a US GAAP project noted diversity in practice and highlighted reserve composition and qualifying on-demand contractual redemption rights directly with the issuer as relevant considerations. As of 8 July 2026, the FASB had directed its staff to draft a proposed update, but this work is a US GAAP project and does not amend IAS 7 or TAS 7.
The classification can materially affect reported liquidity. Including stablecoins in cash and cash equivalents may improve cash balances, net-debt calculations, liquidity ratios, covenant compliance and going-concern forecasts. Management should therefore avoid allowing a preferred financial outcome to drive the conclusion. A technically incorrect classification could make the entity appear capable of meeting immediate obligations even when redemption depends on an exchange, issuer approval, a functioning blockchain or an uncertain secondary market.
The auditor should obtain a detailed accounting memorandum covering the token’s legal structure, contractual redemption terms, eligible redeemers, reserve arrangement, maturity characteristics, market liquidity and purpose of holding. Procedures may include inspecting the issuer’s terms, obtaining legal advice, confirming balances with custodians, testing an actual redemption, examining spreads and de-pegging history, reviewing subsequent redemptions and assessing restrictions arising from exchanges, wallets, networks or sanctions. A reserve attestation alone is not sufficient because it may not establish the entity’s individual redemption rights or the legal availability of reserves in an issuer insolvency.
The auditor should also challenge whether management applies the accounting policy consistently across periods and across stablecoins with different risk characteristics. IAS 7 requires disclosure of the components of cash and cash equivalents and the policy used to determine their composition. Where stablecoins are material, transparent disclosure should describe their amount, type, issuer, redemption rights, custody arrangement and significant liquidity or concentration risks.
In conclusion, most stablecoins should not be presumed to be cash equivalents. Classification may be supportable only in exceptional circumstances where the token is held for short-term cash commitments, can be redeemed directly and on demand for a known amount of cash, has an insignificant risk of changes in value and is not subject to material legal, credit, custody or operational restrictions. When these conditions are not convincingly demonstrated, the stablecoin should be classified and measured under the standard that reflects its underlying contractual and economic nature rather than being included in cash and cash equivalents.
Stablecoin ไม่ควรถูกจัดเป็นรายการเทียบเท่าเงินสดโดยอัตโนมัติเพียงเพราะถูกออกแบบให้มีมูลค่าเท่ากับหรือใกล้เคียงเงินตราสกุลใดสกุลหนึ่ง ตาม IAS 7 และ TAS 7 รายการเทียบเท่าเงินสดต้องเป็นเงินลงทุนระยะสั้นที่มีสภาพคล่องสูง สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดในจำนวนที่ทราบได้ และมีความเสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงมูลค่าเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ กิจการต้องถือรายการดังกล่าวเพื่อชำระภาระผูกพันระยะสั้น ไม่ใช่เพื่อการลงทุน การเก็งกำไร หรือวัตถุประสงค์อื่น
ขั้นแรกต้องแยกระหว่าง “เงินสด” กับ “รายการเทียบเท่าเงินสด” Stablecoin โดยทั่วไปยังไม่ถือเป็นเงินสดเพียงเพราะสามารถโอนหรือใช้ซื้อสินค้าในบางสถานที่ได้ คณะกรรมการตีความมาตรฐานการรายงานทางการเงินเคยสรุปว่าสินทรัพย์คริปโทที่อยู่ภายใต้ขอบเขตการพิจารณาในปี 2562 ไม่ใช่เงินสด เพราะยังไม่ได้ถูกใช้เป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนและเป็นหน่วยวัดราคาของธุรกรรมอย่างแพร่หลายเพียงพอ อย่างไรก็ตาม ข้อสรุปดังกล่าวใช้กับสินทรัพย์ที่ไม่มีผู้ออกและไม่ก่อให้เกิดสิทธิตามสัญญาแก่ผู้ถือ Stablecoin ที่มีผู้ออกและให้สิทธิไถ่ถอนตามกฎหมายจึงต้องวิเคราะห์แยกตามข้อเท็จจริง
Stablecoin ที่มีเงินตราหรือสินทรัพย์ทางการเงินรองรับอาจมีลักษณะใกล้เคียงรายการเทียบเท่าเงินสด แต่ต้องผ่านเงื่อนไขที่เข้มงวด ผู้ถือควรมีสิทธิตามกฎหมายโดยตรงและไม่มีเงื่อนไขในการขอไถ่ถอนกับผู้ออกเป็นเงินตราตามจำนวนที่กำหนดได้ทันที สิทธิดังกล่าวต้องเป็นของบริษัทที่จัดทำงบการเงินเอง ไม่ใช่สิทธิที่จำกัดเฉพาะตัวแทนที่ได้รับอนุญาตหรือสถาบันการเงินบางรายเท่านั้น
การที่บริษัทสามารถขาย Stablecoin ในตลาดซื้อขายได้ตลอดเวลาไม่เพียงพอ เพราะการขายตามราคาตลาด ณ ขณะนั้นไม่ได้หมายความว่าสามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดใน “จำนวนที่ทราบได้” ตาม TAS 7 หากราคาอาจต่ำกว่ามูลค่าอ้างอิง มีส่วนต่างระหว่างราคาซื้อและราคาขาย หรือมีค่าธรรมเนียมที่มีสาระสำคัญ รายการดังกล่าวย่อมมีลักษณะเป็นสินทรัพย์ที่ต้องขายในตลาดมากกว่ารายการที่ใกล้เคียงเงินสด
ฝ่ายบริหารต้องพิสูจน์ด้วยว่าความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่ามีเพียงเล็กน้อยจริง โดยพิจารณาคุณภาพและองค์ประกอบของสินทรัพย์สำรอง การแยกสินทรัพย์สำรองออกจากทรัพย์สินของผู้ออก สิทธิของผู้ถือเมื่อผู้ออกล้มละลาย ฐานะเครดิตของผู้ออก ค่าธรรมเนียมการไถ่ถอน ระยะเวลาการรับเงิน และประวัติการหลุดจากราคาอ้างอิง Stablecoin ที่ใช้สินทรัพย์คริปโทที่ผันผวนเป็นหลักประกัน หรือรักษาราคาด้วยกลไกอัลกอริทึม ย่อมมีโอกาสไม่ผ่านเงื่อนไขนี้สูง
การไม่มีวันครบกำหนดตามสัญญาเป็นอีกประเด็นที่ต้องท้าทาย TAS 7 ระบุว่าโดยปกติเงินลงทุนจะเป็นรายการเทียบเท่าเงินสดเมื่อมีอายุสั้น เช่น ไม่เกินสามเดือนนับจากวันที่ได้มา Stablecoin ที่ไม่มีวันครบกำหนดไม่ควรถูกจัดเป็นรายการเทียบเท่าเงินสดเพียงเพราะฝ่ายบริหารตั้งใจขายภายในสามเดือน หากมีสิทธิไถ่ถอนทันทีตามจำนวนคงที่ อาจช่วยสนับสนุนข้อสรุปได้ แต่กิจการต้องอธิบายว่าลักษณะดังกล่าวสอดคล้องกับสาระของเงื่อนไขเรื่องอายุสั้นอย่างไร
วัตถุประสงค์ในการถือครองมีความสำคัญไม่แพ้ลักษณะของเหรียญ Stablecoin ที่ถือไว้เพื่อจ่ายผู้ขายหรือบริหารสภาพคล่องระยะสั้นอาจใกล้เคียงการบริหารเงินสดมากกว่า แต่หากนำไปวางเพื่อรับผลตอบแทน ใช้ในระบบการเงินแบบกระจายศูนย์ นำไปค้ำประกัน เก็งกำไร หรือถือรักษามูลค่าระยะยาว ย่อมมีวัตถุประสงค์ด้านการลงทุนหรือการใช้ประโยชน์อื่น จึงไม่ควรเป็นรายการเทียบเท่าเงินสดแม้จะซื้อขายได้ง่าย
Stablecoin แต่ละประเภทอาจมีการจัดประเภทบัญชีแตกต่างกัน หากผู้ถือมีสิทธิตามสัญญาที่จะได้รับเงินสดจำนวนคงที่จากผู้ออก รายการนั้นอาจเป็นสินทรัพย์ทางการเงินตาม TAS 32 และ TFRS 9 แต่หากไม่มีสิทธิตามสัญญา อาจอยู่ภายใต้ TAS 38 หรือ TAS 2 หากถือไว้เพื่อขายตามลักษณะปกติของธุรกิจ การจัดเป็นรายการเทียบเท่าเงินสดตาม TAS 7 เป็นการประเมินด้านการนำเสนอเพิ่มเติม ซึ่งควรทำหลังจากเข้าใจสิทธิทางกฎหมายและสาระของสินทรัพย์แล้ว
พัฒนาการระหว่างประเทศสะท้อนว่าประเด็นนี้ยังต้องใช้ดุลยพินิจสูง ในการประชุมให้ความรู้ร่วมระหว่าง FASB และ IASB เมื่อเดือนมิถุนายน 2569 เอกสารเกี่ยวกับโครงการของมาตรฐานสหรัฐฯ ระบุว่าการปฏิบัติยังแตกต่างกัน และให้ความสำคัญกับองค์ประกอบของสินทรัพย์สำรองกับสิทธิไถ่ถอนโดยตรงจากผู้ออก ณ วันที่ 8 กรกฎาคม 2569 FASB ยังอยู่ระหว่างจัดทำร่างข้อเสนอ จึงเป็นเพียงพัฒนาการของมาตรฐานสหรัฐฯ และไม่ได้เปลี่ยนข้อกำหนดของ IAS 7 หรือ TAS 7
การจัดประเภทมีผลต่อภาพสภาพคล่องของกิจการโดยตรง การรวม Stablecoin เป็นเงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสดอาจทำให้ยอดเงินสด อัตราส่วนสภาพคล่อง การคำนวณหนี้สินสุทธิ การปฏิบัติตามเงื่อนไขเงินกู้ และประมาณการการดำเนินงานต่อเนื่องดูดีขึ้น ฝ่ายบริหารจึงต้องระวังไม่ให้ผลทางบัญชีที่ต้องการเป็นตัวกำหนดข้อสรุป เพราะ Stablecoin ที่ดูเหมือนเงินสดในงบอาจไม่สามารถนำไปชำระหนี้ได้ทันที หากต้องพึ่งตลาดซื้อขาย การอนุมัติของผู้ออก ระบบเครือข่าย หรือผู้รับฝากสินทรัพย์
ผู้สอบบัญชีควรขอบันทึกวิเคราะห์ทางบัญชีที่ครอบคลุมโครงสร้างทางกฎหมาย เงื่อนไขการไถ่ถอน ผู้มีสิทธิขอไถ่ถอน สินทรัพย์สำรอง สภาพคล่อง วัตถุประสงค์ในการถือ และข้อจำกัดในการใช้ ควรตรวจเงื่อนไขของผู้ออก ขอความเห็นทางกฎหมาย ยืนยันยอดกับผู้รับฝาก ทดลองไถ่ถอนจริง ตรวจส่วนต่างราคาและประวัติการหลุดจากราคาอ้างอิง รวมถึงตรวจการรับเงินภายหลังวันสิ้นงวด รายงานยืนยันสินทรัพย์สำรองเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ หากไม่สามารถพิสูจน์สิทธิของบริษัทในการขอรับเงินสดหรือสิทธิในกรณีที่ผู้ออกล้มละลายได้
ผู้สอบบัญชีควรพิจารณาด้วยว่านโยบายถูกใช้สม่ำเสมอในแต่ละงวดและกับ Stablecoin ที่มีลักษณะความเสี่ยงแตกต่างกันหรือไม่ TAS 7 กำหนดให้เปิดเผยองค์ประกอบของเงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด รวมถึงนโยบายที่ใช้กำหนดองค์ประกอบดังกล่าว หากยอดมีสาระสำคัญ ควรเปิดเผยประเภทของเหรียญ ผู้ออก สิทธิไถ่ถอน วิธีเก็บรักษา และความเสี่ยงด้านสภาพคล่องหรือการกระจุกตัวอย่างโปร่งใส
โดยสรุป ไม่ควรตั้งสมมติฐานว่า Stablecoin เป็นรายการเทียบเท่าเงินสดตั้งแต่ต้น การจัดประเภทอาจเหมาะสมได้เฉพาะกรณีพิเศษที่กิจการถือไว้เพื่อชำระภาระระยะสั้น มีสิทธิขอไถ่ถอนโดยตรงและทันทีเป็นเงินสดจำนวนที่ทราบได้ มีความเสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงมูลค่าเพียงเล็กน้อย และไม่มีข้อจำกัดทางกฎหมาย เครดิต การเก็บรักษา หรือระบบงานที่มีสาระสำคัญ หากพิสูจน์เงื่อนไขเหล่านี้ไม่ได้ ควรจัดประเภทและวัดมูลค่าตามสาระของสิทธิและความเสี่ยงของสินทรัพย์ ไม่ควรรวมไว้ในเงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด
