On 15 June 2026, the Federation of Accounting Professions issued TSA 570 (Revised 2026), *Going Concern*. The revised standard applies to audits of financial statements for periods beginning on or after 15 December 2027. It is based on ISA 570 (Revised 2024), which was developed to strengthen the auditor’s work in evaluating management’s going concern assessment and to improve consistency and transparency in how going concern matters are audited and reported.
The fundamental responsibility has not changed. Management remains responsible for assessing whether the going concern basis of accounting is appropriate and for preparing the related financial statement disclosures. The auditor does not guarantee that an entity will continue operating. Rather, the auditor evaluates management’s assessment, considers whether events or conditions exist that may cast significant doubt on the entity’s ability to continue as a going concern, and determines the implications for the financial statements and the auditor’s report.
What changes under the revised standard is the rigour, timing and transparency of that evaluation. Five developments are particularly important.
The first change is a stronger and more timely risk assessment. Going concern should no longer be treated primarily as a year-end exercise performed after management has prepared a cash-flow forecast. The revised standard requires a more robust assessment of whether events or conditions exist that may cast significant doubt on the entity’s ability to continue as a going concern.
In practice, auditors will need to consider indicators such as recurring operating losses, deteriorating liquidity, significant debt maturities, covenant breaches, difficulty obtaining or renewing financing, loss of major customers, adverse legal or regulatory developments and other matters that may affect the entity’s ability to meet its obligations. These indicators need to be considered early and updated as circumstances change.
The practical implication for management is equally important. Going concern should become part of the normal financial-management process rather than a schedule prepared only when the auditor requests it. Cash-flow forecasts, financing requirements and covenant compliance should therefore be monitored throughout the year.
The second change is a more rigorous evaluation of management’s assessment in every audit. Under the revised standard, the auditor is required to evaluate management’s going concern assessment irrespective of whether obvious adverse events or conditions have initially been identified. The evaluation includes the method used by management, significant assumptions, underlying data and whether management’s judgments or decisions may indicate bias.
This is a significant development because the audit is no longer focused merely on whether management has prepared a forecast and whether the calculation is mathematically correct.
If management forecasts significant revenue growth, the auditor will need to consider whether the assumption is consistent with historical performance, current orders and market conditions. If margins are expected to improve, the basis for the improvement should be supportable. If the company relies on refinancing, shareholder support, asset disposals or cost reductions, the auditor must consider whether those plans are realistic and capable of implementation.
Accordingly, a management plan is not audit evidence merely because management believes it will succeed. The credibility of the plan and the evidence supporting it become central to the assessment.
The third major change is the extension of the evaluation period. Under the revised standard, the auditor’s evaluation period extends for at least twelve months from the date on which the financial statements are approved, rather than focusing on a period beginning from the reporting date.
This can have a substantial practical effect.
For example, if an entity has a 31 December year-end and its financial statements are approved in April, the auditor’s evaluation may need to consider information extending to at least April of the following year. Debt maturities, covenant tests, major contract renewals or financing requirements that previously fell outside the assessment horizon may therefore need to be considered.
For CFOs and finance
teams, the implication is that forecasting systems need to provide sufficiently reliable information over a longer horizon. A twelve-month cash-flow schedule prepared mechanically from the reporting date may no longer be sufficient for the auditor’s evaluation.
The fourth change is a stronger emphasis on professional skepticism. The revised standard reinforces the need for auditors to approach going concern evidence without bias, consider contradictory evidence and evaluate whether management’s judgments and decisions indicate possible management bias.
This is particularly relevant where the company’s ability to continue operating depends heavily on actions that have not yet occurred.
Statements such as “the bank has always renewed our facility,” “the shareholder will provide additional funding,” or “sales will recover next year” may be reasonable expectations, but they do not automatically constitute sufficient audit evidence.
The auditor needs to consider what evidence supports those expectations, whether contradictory information exists and whether management has both the intention and practical ability to execute its plans.
Consequently, the revised standard strengthens the connection between going concern and other information used throughout the audit. A highly optimistic cash-flow forecast may be difficult to reconcile with declining sales, impairment indicators, covenant pressure or conservative assumptions used elsewhere in the financial statements unless the differences can be appropriately explained.
The fifth change is greater transparency in communication and auditor reporting. ISA 570 (Revised 2024), on which the Thai standard is based, strengthens communication with those charged with governance and enhances the reporting model for going concern matters. The objective is to provide users with clearer information about the auditor’s responsibilities and, where applicable, the work performed in evaluating management’s assessment.
The significance of this change is that going concern is no longer simply an internal discussion between management and the auditor. Where the circumstances require it, the auditor’s report can provide more entity-specific information concerning going concern and the auditor’s evaluation.
Taken together, these changes make TSA 570 (Revised 2026) relevant well beyond the audit department. Going concern sits directly at the intersection of cash-flow forecasting, financing, covenant compliance, business planning, financial statement disclosures and audit evidence.
For management and CFOs, the principal change is the need to produce a going concern assessment that is timely, sufficiently detailed and supported by credible evidence. Forecasts should be consistent with operating plans, financing assumptions should be supportable, covenant compliance should be monitored and significant management actions should have a realistic basis.
For accountants, going concern disclosures and the underlying financial information should be prepared consistently with the assumptions used elsewhere in the financial statements.
For auditors, the revised standard requires earlier risk assessment, a more structured evaluation of management’s method, assumptions and data, greater attention to management bias and contradictory evidence, a longer evaluation horizon and more transparent communication and reporting.
The revised standard should therefore not be understood simply as a requirement to prepare a longer cash-flow forecast.
Its more fundamental message is that the going concern conclusion must be supported by a coherent body of evidence connecting liquidity, operating performance, financing, covenants and management’s plans.
The audit question is consequently moving beyond:
“Does the entity have sufficient cash for the next twelve months?”
toward the more comprehensive question:
“Considering the entity’s operating performance, liquidity, financing obligations, covenants and management’s plans, is there sufficient appropriate evidence to support the going concern assessment and the related financial statement disclosures?”
That is the principal direction of TSA 570 (Revised 2026).
---
เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2569 สภาวิชาชีพบัญชีได้ออกมาตรฐานการสอบบัญชี รหัส 570 (ปรับปรุง 2569) เรื่อง การดำเนินงานต่อเนื่อง โดยให้ถือปฏิบัติกับการตรวจสอบงบการเงินสำหรับรอบบัญชีที่เริ่มในหรือหลังวันที่ 15 ธันวาคม 2570 มาตรฐานฉบับดังกล่าวพัฒนามาจาก ISA 570 (Revised 2024) ซึ่งปรับปรุงขึ้นเพื่อยกระดับการประเมินเรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องของผู้สอบบัญชีให้มีความเข้มข้น สม่ำเสมอ และโปร่งใสมากขึ้น
สิ่งที่ ไม่ได้เปลี่ยนแปลง คือ ฝ่ายบริหารยังคงเป็นผู้รับผิดชอบในการประเมินความเหมาะสมของการใช้เกณฑ์การดำเนินงานต่อเนื่องในการจัดทำงบการเงิน รวมถึงการเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ผู้สอบบัญชีไม่ได้มีหน้าที่รับประกันว่ากิจการจะสามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้ แต่มีหน้าที่ประเมินการพิจารณาของฝ่ายบริหาร พิจารณาเหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่อาจก่อให้เกิดข้อสงสัยอย่างมีนัยสำคัญ และพิจารณาผลกระทบต่องบการเงินและรายงานของผู้สอบบัญชี
สิ่งที่มาตรฐานใหม่เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ คือ ความเข้มข้น ช่วงเวลา และความโปร่งใสของกระบวนการประเมิน โดยมีประเด็นสำคัญ 5 เรื่อง
ประการแรก การประเมินความเสี่ยงต้องเร็วและเข้มข้นขึ้น เรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องไม่ควรถูกนำมาพิจารณาเฉพาะช่วงท้ายของงานหลังจากฝ่ายบริหารจัดทำประมาณการกระแสเงินสดแล้ว แต่มาตรฐานใหม่เพิ่มความสำคัญของการประเมินเหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่อาจทำให้เกิดข้อสงสัยอย่างมีนัยสำคัญตั้งแต่ช่วงการประเมินความเสี่ยง และต้องติดตามการเปลี่ยนแปลงตลอดการตรวจสอบ
ประเด็นที่ต้องพิจารณาจึงไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการขาดทุน แต่รวมถึงสภาพคล่องที่ลดลง หนี้ที่กำลังครบกำหนด การผิดเงื่อนไขเงินกู้ ความยากลำบากในการต่ออายุวงเงินสินเชื่อ การสูญเสียลูกค้ารายสำคัญ ปัญหาด้านกฎหมายหรือกฎระเบียบ และเหตุการณ์อื่นที่อาจกระทบความสามารถในการชำระภาระผูกพันของกิจการ
ผลในทางปฏิบัติคือ การประเมินการดำเนินงานต่อเนื่องไม่ควรเป็นตารางที่ฝ่ายการเงินเริ่มจัดทำเมื่อผู้สอบบัญชีร้องขอ แต่ควรเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารสภาพคล่อง แหล่งเงินทุน และเงื่อนไขเงินกู้ตลอดทั้งปี
ประการที่สอง ผู้สอบบัญชีต้องประเมินการวิเคราะห์ของฝ่ายบริหารอย่างเป็นระบบมากขึ้นในทุกงานตรวจสอบ แม้ในเบื้องต้นจะยังไม่พบเหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่มีลักษณะเป็นสัญญาณเตือน ผู้สอบบัญชียังต้องประเมินการวิเคราะห์เรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องที่ฝ่ายบริหารจัดทำ โดยพิจารณาทั้งวิธีการ สมมติฐานที่สำคัญ ข้อมูลที่ใช้ และความเป็นไปได้ที่ดุลยพินิจของฝ่ายบริหารอาจมีความลำเอียง
การตรวจสอบจึงไม่ควรจบเพียงการตรวจว่าประมาณการกระแสเงินสดคำนวณถูกต้องหรือไม่ แต่ต้องพิจารณาว่า สมมติฐานที่อยู่ภายใต้ตัวเลขมีเหตุผลและมีหลักฐานรองรับหรือไม่
หากฝ่ายบริหารประมาณการว่ายอดขายจะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ต้องสามารถเชื่อมโยงกับผลงานที่ผ่านมา คำสั่งซื้อ หรือสภาพตลาดได้ หากคาดว่าอัตรากำไรจะดีขึ้น ต้องมีเหตุผลรองรับ และหากแผนขึ้นอยู่กับการต่ออายุเงินกู้ การเพิ่มทุน การสนับสนุนจากผู้ถือหุ้น การขายสินทรัพย์ หรือการลดต้นทุน ผู้สอบบัญชีต้องประเมินว่าแผนเหล่านั้นสามารถดำเนินการได้จริงเพียงใด
ดังนั้น แผนของฝ่ายบริหารไม่ถือเป็นหลักฐานที่เพียงพอเพียงเพราะฝ่ายบริหารเชื่อว่าแผนนั้นจะสำเร็จ สิ่งที่สำคัญคือความน่าเชื่อถือของแผนและหลักฐานที่รองรับ
ประการที่สาม ระยะเวลาที่ใช้ในการประเมินยาวขึ้น ภายใต้มาตรฐานปรับปรุง ช่วงเวลาที่ผู้สอบบัญชีใช้ในการประเมินต้องครอบคลุมอย่างน้อยสิบสองเดือนนับจากวันที่งบการเงินได้รับการอนุมัติ แทนที่จะมุ่งพิจารณาระยะเวลาจากวันสิ้นรอบรายงานเป็นหลัก
ผลกระทบในทางปฏิบัติอาจมีนัยสำคัญ ตัวอย่างเช่น บริษัทมีวันสิ้นรอบบัญชีวันที่ 31 ธันวาคม และงบการเงินได้รับอนุมัติในเดือนเมษายน การประเมินของผู้สอบบัญชีอาจต้องพิจารณาข้อมูลไปจนถึงอย่างน้อยเดือนเมษายนของปีถัดไป
หนี้ที่จะครบกำหนด การทดสอบเงื่อนไขเงินกู้ การต่อสัญญาสำคัญ หรือความต้องการเงินทุนที่เดิมอาจอยู่นอกช่วงประมาณการ จึงอาจถูกนำเข้ามาอยู่ในการประเมินด้วย
สำหรับผู้บริหารการเงิน ประเด็นนี้หมายความว่า ระบบงบประมาณและประมาณการกระแสเงินสดต้องสามารถจัดทำข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้ในช่วงเวลาที่ยาวเพียงพอ การจัดทำประมาณการสิบสองเดือนนับจากวันสิ้นงวดโดยอัตโนมัติอาจไม่เพียงพออีกต่อไป
ประการที่สี่ มาตรฐานเน้นการสังเกตและสงสัยเยี่ยงผู้ประกอบวิชาชีพมากขึ้น ผู้สอบบัญชีต้องพิจารณาหลักฐานที่ขัดแย้งกับข้อสรุปของฝ่ายบริหาร และประเมินว่าดุลยพินิจและการตัดสินใจของฝ่ายบริหารมีสัญญาณของความลำเอียงหรือไม่
คำกล่าวว่า “ธนาคารต่อวงเงินให้ทุกปี” “ผู้ถือหุ้นจะสนับสนุน” หรือ “ยอดขายปีหน้าจะฟื้นตัว” อาจเป็นข้อมูลที่ควรนำมาพิจารณา แต่ไม่ถือเป็นหลักฐานที่เพียงพอโดยอัตโนมัติ ผู้สอบบัญชีต้องประเมินว่ามีหลักฐานสนับสนุนหรือไม่ มีข้อมูลอื่นที่ขัดแย้งหรือไม่ และฝ่ายบริหารมีทั้งความตั้งใจและความสามารถที่จะดำเนินแผนดังกล่าวจริงหรือไม่
ประเด็นนี้ยังทำให้ความสอดคล้องของข้อมูลในงบการเงินมีความสำคัญมากขึ้น หากประมาณการกระแสเงินสดสำหรับการดำเนินงานต่อเนื่องมีมุมมองเชิงบวกมาก แต่ข้อมูลยอดขาย การด้อยค่าของสินทรัพย์ การผิดเงื่อนไขเงินกู้ หรือประมาณการอื่นสะท้อนสถานการณ์ที่ระมัดระวังกว่า ความแตกต่างดังกล่าวต้องสามารถอธิบายได้อย่างสมเหตุสมผล
ประการที่ห้า การสื่อสารและรายงานของผู้สอบบัญชีมีความโปร่งใสมากขึ้น มาตรฐานสากลที่เป็นต้นแบบของ TSA 570 ฉบับนี้เพิ่มความชัดเจนของการสื่อสารกับผู้มีหน้าที่กำกับดูแล และยกระดับรูปแบบการรายงานเกี่ยวกับเรื่องการดำเนินงานต่อเนื่อง เพื่อให้ผู้ใช้งบการเงินเข้าใจหน้าที่ของผู้สอบบัญชีและงานที่ได้ปฏิบัติเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ชัดเจนขึ้นตามข้อเท็จจริงของแต่ละกรณี
การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวทำให้เรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องไม่ใช่เพียงการหารือภายในระหว่างฝ่ายบัญชีกับผู้สอบบัญชี แต่มีความเชื่อมโยงโดยตรงกับคณะกรรมการ ผู้มีหน้าที่กำกับดูแล และการสื่อสารต่อผู้ใช้งบการเงิน
เมื่อพิจารณาการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดร่วมกัน TSA 570 (ปรับปรุง 2569) จึงมีผลต่อทั้งผู้บริหารการเงิน นักบัญชี และผู้สอบบัญชี
สำหรับผู้บริหารการเงิน ประเด็นสำคัญคือประมาณการกระแสเงินสด แหล่งเงินทุน เงื่อนไขเงินกู้ และแผนของฝ่ายบริหารต้องมีข้อมูลและหลักฐานรองรับมากขึ้น และควรถูกติดตามก่อนถึงช่วงปิดงบ
สำหรับนักบัญชี ข้อมูลและการเปิดเผยในงบการเงินต้องสอดคล้องกับข้อเท็จจริงและสมมติฐานที่ใช้ในการประเมินเรื่องการดำเนินงานต่อเนื่อง
สำหรับผู้สอบบัญชี มาตรฐานใหม่หมายถึงการประเมินความเสี่ยงที่เร็วขึ้น การวิเคราะห์การประเมินของฝ่ายบริหารอย่างเป็นระบบมากขึ้น การตรวจสมมติฐานและข้อมูลอย่างเข้มข้นขึ้น การพิจารณาหลักฐานที่ขัดแย้งมากขึ้น ระยะเวลาประเมินที่ยาวขึ้น และการสื่อสารที่โปร่งใสมากขึ้น
ดังนั้น สาระสำคัญของ TSA 570 (ปรับปรุง 2569) ไม่ควรถูกสรุปเพียงว่า “ต้องทำประมาณการกระแสเงินสดยาวขึ้น”
การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงคือการยกระดับจากการพิจารณาตัวเลขประมาณการ ไปสู่การประเมินว่า ข้อสรุปเรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องได้รับการสนับสนุนอย่างสอดคล้องจากสภาพคล่อง ผลการดำเนินงาน หนี้และเงื่อนไขเงินกู้ แหล่งเงินทุน ข้อมูลที่น่าเชื่อถือ และแผนของฝ่ายบริหารที่สามารถดำเนินการได้จริงหรือไม่
จากเดิมที่อาจตั้งคำถามว่า
“กิจการมีเงินสดเพียงพอในช่วง 12 เดือนข้างหน้าหรือไม่?”
ภายใต้มาตรฐานใหม่ คำถามควรกว้างขึ้นเป็น
“เมื่อพิจารณาผลการดำเนินงาน สภาพคล่อง หนี้ที่ครบกำหนด เงื่อนไขเงินกู้ แหล่งเงินทุน และแผนของฝ่ายบริหารแล้ว มีหลักฐานที่เหมาะสมเพียงพอหรือไม่ที่จะสนับสนุนข้อสรุปเรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องและการเปิดเผยข้อมูลในงบการเงิน?”
นี่คือสาระสำคัญของ TSA 570 (ปรับปรุง 2569) และเป็นเหตุผลที่เรื่องการดำเนินงานต่อเนื่องจะยิ่งเป็นจุดเชื่อมสำคัญระหว่างผู้บริหารการเงิน นักบัญชี ผู้มีหน้าที่กำกับดูแล และผู้สอบบัญชี
